Nawiasem mówiąc

Nigdy nie miałem talentu do nauki języków, a do tego jestem leniwy. W podstawówce co prawda chodziłem na kurs angielskiego,
ale tylko chodziłem. Dzięki niskiemu poziomowi w podstawówce i gimnazjum bez problemu przebrnąłem z czwórkami i piątkami do szkoły średniej.
Tutaj już na wejściu mały zonk, muszę mówić po angielsku! Nie umiem.
Do tej pory wystarczyło nauczyć się gramatyki i słówek. Mówienie? Formułowanie zdań?  Nie, tego się nie umiem.

Chcąc nie chcąc po półtorej roku stwierdziłem, że matura za pasem i coś trzeba zrobić z tym angielskim.
Zdecydowałem się na metodę Callana, czyli krótko mówiąc lektor bombarduje nas pytaniami, na które mamy odpowiadać i załapać przy tym w naturalny sposób gramatykę i słownictwo.
Czemu akurat tam?  Bo jestem leniwy, a tam ponoć nie ma zadań domowych, poza tym tam mam najbliżej.

W końcu zebrałem się w sobie i poszedłem się zapisać.
Na początku czekał mnie test: pytania YES/NO (np. Are you sitting on the floor?), potem krótka znajomość słownictwa.
Następnie pojawił się lektor i musiałem pełnymi zdaniami odpowiadać na pytania…
No poszło to tak sobie i chyba zaklasyfikowali mnie do 3 5 Stage  (na 12 możliwych).

Opinie o tej metodzie są podzielone – część osób twierdzi, że jest “super!“: Callan daje odwagę do mówienia, uczy konwersacji .
Inni zaś uważają, że:  “nie tędy droga” – bez gramatyki, szablonowe odpowiedzi….

W sobotę zaczynam i za jakiś czas się przekonam jak jest naprawdę…
cdn.